Korte update...

Met het schaamrood (of eigenlijk zijn ze gewoon rood van de zon) op mijn wangen zit ik hier achter de computer. Het is alweer bijna een maand geleden dat ik heb geschreven!
Een korte opsomming van wat er in de tussentijd is gebeurd: ik ben een weekje ziek geweest waarin er goed voor me is gezorgd door collega's, Gerty (klasgenootje dat in Parma stageloopt) is een weekendje langskomen, datzelfde weekend is mijn portemonnee gestolen in Rome, op mijn stage begint het nu eindelijk lekker druk te worden en afgelopen weekend heb ik mijn paps en mams in Rome opgezocht!
Ik zit dus nu met vernieuwde krachten (o.a. door de heerlijke dropjes) en een verbrand velletje (heeeeerlijk weer gehad!) in mijn labjas en met veiligheidsschoenen (weer een gewone maandag...) terug te denken aan een turbulente maand waarin ik steeds vloeiender Italiaans heb gepraat.

Binnenkort een uitgebreider verhaal met beeldmateriaal!

Ciao!

La vita è bella!

Aangezien een collega van mij deze week in Engeland is, en ik in de familietraditie treedt van op huizen en dieren passen van mensen die op vakantie zijn, bestaat mijn leven momenteel uit het volgende:

- Een huis in Middeleeuws Sermoneta (heerlijk contrast met het saaie hotel waar de hele nacht ambulances langscrossen en autoalarmen afgaan)

- Een nieuwe Fiat Panda waarmee ik dagelijks met raam open en onder begeleiding van de Arctic Monkeys de berg [zie foto voor auto en berg] op en af cross (heerlijk contrast met het afhankelijk zijn van anderen voor vervoer, hoewel de bijbehorende verplichtingen (om 6 uur 's ochtends collega's naar het vliegveld rijden) dan toch een klein nadeeltje zijn).



- Een kat om te verzorgen. Nu ben ik normaal niet zo zorgzaam, maar als je in je eentje in the middle of nowhere zit, zonder tv of mensen die vrijwillig op bezoek komen (vanwege de wereldreis dan hè) is zo'n kat eigenlijk best gezellig. Vanaf donderdag komt er bovendien ook het konijn van een Franse collega bij.

- Een keuken om in te koken, mét oven! Zo zal ik vanavond stampot koken met echte Unox Rookworst en heb ik al kunnen smullen van zelfgemaakte pizza. Grote verbetering op mijn 1 bij 2m (dit is niet overdreven) "keuken" in het hotel.

- Een gratis workout: Nadat ik mijn auto heb geparkeerd op de hoogst gelegen parkeerplaats mag ik nog 104 van deze gezellige traptreden oplopen:


(Vooral heel leuk als je 's ochtends beneden bij de auto bent en er achter komt dat je iets bent vergeten)

- Zon! Hoewel momenteel ook in Latina de zon schijnt, schijnt ie veel mooier in Sermoneta! Gevolg is helaas wel een lichtpaars velletje (waar je die kattennagels veel beter in voelt...) maar ik heb hoop dat ik misschien zowaar met een tintje donkerder dan wit terugkeer naar Nederland!

A prossima, ciao!

Bedankt voor die bloemen

Jawel, 24 uur nadat de Paus ervoor bedankte, heb ik in hoogsteigen persoon even gekeken hoe de bloemetjes erbij stonden!

En daarna uiteraard ook een bezoekje gebracht aan de Sint-Pieter. Voor velen waarschijnlijk een bekend plaatje, maar voor diegenen die dit staaltje katholicisme nog niet hebben kunnen aanschouwen:

De medische zorg...

Ergens vorig jaar stond er een artikel in Trouw over het stadziekenhuis in Rome, waar je je huisdier nog niet naar toe zou sturen. Na wat aparte verhalen te horen over de bedrijfsarts, ging ik dan ook met weinig vertrouwen naar de beste man. Ik kan namelijk 3 maanden na het incident op Utrecht Centraal nog steeds niet rennen en springen. Nu is dit met mijn sportgewoontes (nou ja, de nietbestaande dus) geen probleem, maar ik heb mijn Italiaanse collega's mijn aanwezigheid beloofd in hun beachvolleyballteam deze zomer.
De bedrijfsarts hoefde op magische wijze niet eens naar mijn enkel te kijken om te besluiten dat er röntgenfoto's gemaakt moesten worden. Vanochtend vertrok ik, met de tweetalige secretaresse, richting privékliniek.
Terwijl ik even dacht dat we een gemiddelde oostblokflat binnenliepen, suggereerden post-its op de deuren dat er zich een arts in de kamer erachter bevond. Na een uur wachten (okee, dit is dan weer een universeel verschijnsel) mocht ik meekomen naar een duister kamertje met een vriendelijke broeder. Hier stond een vooroorlogs röntgenapparaat te zoemen, waarmee een zestal foto's van beide enkels werden gemaakt. Ze zijn hier duidelijk scheutiger dan in Nederland. Na wederom een uur wachten kreeg ik een kort briefje in het Italiaans waarop stond: Er is niets abnormaals te zien op de foto's. Ik maak me geen illusies en dacht dan ook niet dat het veel toegevoegde waarde had om zelf te kijken (fooddesign en radiologie zijn toch zeer andere vakgebieden).
Toen ik op kantoor trots mijn zwartwitte plaatjes liet zien, was ik dan ook zeer verbaasd mijn mooie botsplinter te zien, nog altijd aanwezig maar sinds de foto's in Nederland verplaatst. Ik heb duidelijk mijn carrière in de zorg gemist...
Vrijdag ga ik proberen dit aan de bedrijfsarts uit te leggen. Ik ben benieuwd of ze eigen inbreng van de patiënt kunnen waarderen...

Parkeren

En dit is de reden dat ik het eigenlijk prima vind dat ik geen auto heb hier!
De strategie in deze situatie: toeter voor minstens 1 minuut, neem een korte pauze, toeter weer voor minstens een minuut en blijf dit doen tot de eigenaar van een van de andere auto's verschijnt om wat ruimte te maken.

En nu is een fiets ook niet altijd het beste alternatief...

De vooroordelen van Italie geanalyseerd....

Ciao tutti!

Nu ik intussen al wat meer ingeburgerd ben, en mensen mij steeds vaker vragen: 'is het nou echt het Italie zoals je erover hoort??' is het hoog tijd om de waarheid naar boven te halen. Mijn excuses voor het incomplete overzicht, als jullie nog verzoekjes hebben voor mij om uit te zoeken: laat het vooral weten!

Vooroordeel: Italiaanse mannen zijn macho's
--> Dit klopt! De hoogste baas van de fabriek, een kleine man die altijd heel hard tegen iedereen schreeuwt om zijn punt duidelijk te maken, met zijn armen zwaait in de lucht om zijn argument nog wat kracht bij te zetten, voor wie alle werknemers stiekum een beetje bang zijn, raakt niet afgeleid van zijn belangrijkste taak: de deur voor mij openhouden... Als vrouw mag je natuurlijk ook nooit iets dragen, tillen of verschuiven want dat kan je tere rug niet aan. Er schijnt ook een relatie te zijn tussen de blondheid van je haar en de sterkte van je rug. En laat vooral niet merken dat je onafhankelijk kunt functioneren! Die discussie heb ik nu al te vaak gevoerd...

Vooroordeel: Italianen zijn geobsedeerd door pasta
--> Niet heel verrassend: dit klopt! Elke maaltijd heeft wel op de een of andere manier iets met pasta te maken. Als je aan elke willekeurige Italiaan vraagt: wat is je lievelingseten? 'pasta!'. Gewoon in het algemeen, geen voorkeur voor smaakjes, soorten, kleurtjes of bereidingswijze: pasta.

Vooroordeel: Voedsel (en vooral pasta dan hè) is de belangrijkste levensbehoefte
--> Dit klopt zeker. De meeste gezegdes hebben dan ook iets te maken met eten
(Al contadino non far sapere quanto è buono il formaggio con le pere: laat de boer niet weten hoe goed kaas is met peren; Quando si manga non si parla, perchè si combata con la morte: Praat niet als je eet, dat is vechten met de dood.
Esse nufesso qui dice male di macaruni: who speaks badly of macaroni is a fool.
Maar ook eenvoudiger: zo blank als een mozzarella, zo lelijk als een aardappel, etc) en tijdens mijn Italiaanse lessen heeft de lerares meer interesse in de recepten die ik heb gekookt dan de manier waarop ik ze in het Italiaans uitleg.

Vooroordeel: Italianen kunnen geen Engels
--> Klopt gedeeltelijk. De grote baas van de fabriek, zoals eerder beschreven, kan geen woord Engels en heeft er weinig boodschap aan dat ik zijn Italiaans niet helemaal snap. Als je dan de zeldzame Italiaan tegenkomt die wél Engels kan, moet je oppassen! Zo had ik laatst een 'tasting session' en ik liep vrolijk grapjes te maken met de Engelssprekende meneer naast me, die me heel geamuseerd aankeek over mijn commentaar op het hele gebeuren. Toen er een papiertje door de ruimte ging waar de belangrijke mensen hun handtekening voor goedkeuring opzetten (3 van de 25 aanwezigen), werd ook om de zijne gevraagd. Goed Engels = hoge functie. Nou ja, met uitzondering van de grote baas van de fabriek dan.

Vooroordeel: Italianen fietsen niet
--> Klopt niet! Jaja, die zagen jullie niet aankomen. Mijn nieuwe manier van voortbewegen in Latina is de fiets, en als je er eenmaal op zit zie je steeds meer mensen op de fiets! Met gevaar voor eigen leven waagt men zich op de randjes van de weg en bij kruispunten verzint men een creatieve route naar de overkant. Al verkeersregels negerend, vloekend naar auto's die mij geen ruimte geven, daarna gewoon ruimte claimend, voel ik me helemaal in mijn element.

A dopo!

Ciao ciao

En wat meer beeldmateriaal!

Momenteel zit ik in het huis van Carlo en Luca, waarvan die laatste nu een heerlijke Italiaanse maaltijd voor mij aan het koken is!
Nu ik alle foto's op de laptop heb gezet en hier het draadloze internet heb gerepareerd (de reden dat er nu voor mij gekookt wordt) is het hoog tijd wat foto's te plaatsen.

Op de foto met bovengenoemde heren...

Een doorkijkje in Sermonetta
Sermonetta vanaf de berg ernaast

Nu vragen jullie je misschien af waarom ik wel foto's van Sermonetta erop zet en niet van Latina. Latina is namelijk een hele lelijke moderne stad en brengt je niet echt in de Italië-spirit. Op een aantal minuten rijden zijn echter de meest idyllische bergdorpjes, dus mijn weekenden zijn goed gevuld!
Zo heb ik afgelopen weekend een wandeling door de bergen gemaakt, waarbij ik o.a. cactussen, olijfbomen, citrusbomen, wilde paarden en authentieke Italiaanse boeren heb gezien!

Ciao e a prossima!